Söngvaborg 1 - Lífið gæti verið verra

Prenta texta

Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.
Stundum verð ég svo leið,
og mér líður ei vel,
og mig langar að sting’af frá öllu
og hverfa og skríða inní skel.
En ég herði mig upp
og ég hugsa með mér
hvernig allt gæti verið svo margsinnis
margsinnis verr’en það er.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll með kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nett og lítið nef.Ekki vild’ég vera hákarlinn
(já hákarlinn, já hákarlinn)
fengi hann tannpínu í tanngarðinn
hann tryllast myndi þetta skinn.Ekki vild’ég vera könguló
(já könguló, já könguló)
að þurf’að reima á sig átta skó
því alveg eru tveir mér nóg.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Já gíraffinn,
já gíraffinn.Þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Lífið gæti verið verra
veistu bara hvað það gæti verið fúlt.
Stundum förum við í fílu
þá er hollt að hugs’um
hvað við erum heppin.Ekki vild’ég vera rollugrey
(já rollugrey, já rollugrey,)
og fá í alla mata eintómt hey,
en aldrei geta fyllt, já svei.Ekki vild’ég vera han’á hól
(já han’á hól, já han’á hól)
og þurf’að gefa frá mér þessi gól
sem alla gera alveg spól.Ekki vild’ég vera gíraffinn,
(já gíraffinn, já gíraffinn)
ef hann fengi illt í hálsinn sinn
þá yrð’ann ekkert upphrifinn.Ekki vild’ég vera fíll með kvef
(já fíll me kvef, já fíll með kvef)
sem betur fer ég engann rana hef
en aðeins nýtt og lítið nef.
Og ekki vera gíraffinn
við yrðum ekkert upphrifin.